مىخوانيم : « قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْراً * رَسُولًا يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آياتِ اللَّهِ مُبَيِّناتٍ ؛ « 1 » خداوند به سوى شما ذكر ( و آنچه مايهء تذكر است ) نازل كرد * رسولى كه آيات روشن و روشنگر خدا را بر شما تلاوت مىكند . » در اين صورت ، آيه ارتباطى با حفظ قرآن از تحريف پيدا نمىكند ، اما مفسران گفته‌اند : آيه ، محذوفى دارد و در اصل چنين بوده « و ارسل رسولا . . . ؛ و پيامبرى فرستاد . . . » چرا كه « رسولا » نمىتواند تفسير و بيان براى « ذكرا » باشد ، زيرا در آن صورت ، با تعبير انزال ( نازل كردن ) مناسب نبود . علاوه بر اين ، پيش از آيهء حفظ ، كلمهء « الذكر » مشخصّا به‌معناى قرآن آمده « 2 » كه قرينهء خوبى است بر اين‌كه منظور از آن در آيهء حفظ نيز قرآن است و هيچ دليلى براى آن احتمال خلاف ظاهر وجود ندارد . « 3 » پاسخ به يك ايراد امام فخر رازى مىگويد : « استدلال به آيهء حفظ ، درست نيست چون قائلان به تحريف ممكن است بگويند : همين آيه نيز جزء اضافاتى است كه بر قرآن افزوده شده . » « 4 » حضرت استاد آية الله خوئى ( ره ) مىنويسد : « حاصل ايراد اين است كه اى بسا مدّعى تحريف بگويد : تحريف به خود اين آيه نيز - كه بخشى از قرآن است - راه يافته ، پس استدلال به آن « دور » است و « دور » باطل مىباشد . » « 5 »

--> ( 1 ) . طلاق ( 65 ) آيهء 10 و 11 . ( 2 ) . حجر ( 15 ) آيه 6 : « وَ قالُوا يا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ ؛ و گفتند : اى كسى كه ذكر [ - قرآن ] بر او نازل شده ، مسلما تو ديوانه‌اى . » ( 3 ) . خوئى ، البيان ، ص 226 . ( 4 ) . تفسير كبير ، ج 19 ، ص 161 . ( 5 ) . « دور » يك اصطلاح منطقى است ، به معنى وابسته بودن وجود يك شىء ، به خودش و اثبات يك شىء ، به وجود خودش . م .